Personalizm chrześcijański.html



Chrześcijańska demokracja  p • d • e  Leon XIII Idee Katolicka nauka społeczna Komunitaryzm Personalizm chrześcijański Subsydiarność Encyklika społeczna Dokumenty Rerum novarum (1891) Graves de communi re (1901) Quadragesimo anno (1931) Laborem exercens (1981) Sollicitudo rei socialis (1987) Centesimus annus (1991) Osobistości Tomasz z Akwinu Jan Kalwin Leon XIII Abraham Kuyper Jacques Maritain Konrad Adenauer Alcide de Gasperi Pius XI Robert Schuman Jan Paweł II Helmut Kohl Organizacje ÖVP CDU KDU-ČSL UDF KrF CVP/PDC Międzynarodówka Chadecka EPL

Personalizm chrześcijański (personalizm katolicki) - prąd w filozofii chrześcijańskiej, obecny w katolicyzmie w XX wieku od ok. 1930 r. Zakłada postawienie w centrum badań filozoficznych osoby człowieka, a nie społeczności. Personalizm ten interpretował religię jako więź osobową człowieka z Bogiem.

Za początki personalizmu można uznać poglądy Arystotelesa, św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu, w których za podstawę rzeczywistości uznawano osobę ludzką. Od personalizmu, z punktu widzenia antropologii filozoficznej, ukształtowała się jego odmiana, wewnętrznie zróżnicowana nowa interpretacja tomizmu św. Tomasza z Akwinu zwana personalizmem chrześcijańskim. Nowy personalizm postuluje podporządkowanie dobru osób całego życia społecznego oraz podkreśla osobę jako wyjątkowo doskonałego bytu. Wybitni personaliści:

• Teilhard de Chardin
• Mieczysław Gogacz
• Gabriel Marcel
• Jacques Maritain
• Emmanuel Mounier
• Edith Stein
• Józef Tischner
• Karol Wojtyła

edytuj Zobacz też

• Personalizm
• Katolicyzm

edytuj Linki zewnętrzne

• Półrocznik Personalizm (Lublin, Polska)
• Refleksje i artykuły filozoficzno-teologiczne mające w centrum człowieka i jego drogę do samego siebie. (Olsztyn, Polska)