Kim Dzong Il.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Kim Dzong Il | |
 |
|
| Data urodzenia | 16 lutego 1941 |
| Przewodniczący Narodowej Komisji Obrony | |
| Okres urzędowania | od 1994 |
| Przynależność polityczna | Koreańska Partia Pracy |
| Poprzednik | Kim Ir Sen(Prezydent) |
| Nazwa koreańska | |
| Transkrypcja poprawiona | Gim Jeong-il |
| Transkrypcja McCune'a-Reischauera | Kim Chŏng-il |
| Transkrypcja polska | Kim Dzŏng Il |
| Hangyl | 김정일 |
| Hancha | 金正日 |
| Wymowa | |
| IPA | ? |
| Przybliżona polska | Kim Dzong Il |
| Ten artykuł jest częścią serii Ustrój i polityka Korei Północnej  |
|
| Edytuj ten szablon |
Kim Dzong Il (ur. 16 lutego 1941 na Syberii w Związku Radzieckim, choć oficjalny życiorys podaje, że w Korei w roku 1942, by pokrywały się okrągłe rocznice urodzin ojca i syna) – północnokoreański polityk, syn premiera i prezydenta Korei Północnej oraz przewodniczącego Partii Pracy Korei, Kim Ir Sena. Podczas wojny koreańskiej został dla bezpieczeństwa wysłany przez ojca do Mandżurii. Dwa lata uczył się w szkole pilotów w NRD, a w 1963 ukończył Uniwersytet Kim Ir Sena.
Zajmował wiele mniej znaczących stanowisk w Partii Pracy Korei, a następnie został sekretarzem swojego ojca, z którym blisko współpracował podczas czystki w szeregach partii (1967). We wrześniu 1973 mianowano go sekretarzem partyjnym ds. organizacji i agitacji politycznej. W październiku 1980 jego ojciec włączył Kim Dzong Ila do kultu własnej osoby i wyznaczył na swojego następcę. Od tej chwili występował jako Umiłowany Przywódca, w odróżnieniu od swojego ojca Wielkiego Wodza. Kontynuował rozwijanie nakreślonych przez Kim Ir Sena idei Dżucze w licznych publikacjach o charakterze filozoficzno-ideologiczno-propagandowym.
W latach 1990-1991 Kim był zwierzchnikiem koreańskich sił zbrojnych oraz sprawował najwyższe funkcje w Komitecie Centralnym, Biurze Politycznym i Sekretariacie partii. W 1994 Kim Ir Sen zmarł na atak serca – jego syn został faktycznym przywódcą Korei Północnej. Jednak fakt, że w kolejnych latach nie przyjął oficjalnych tytułów swojego ojca, może świadczyć o tym, że miał trudności w umocnieniu swojej władzy. Szefem partii został dopiero w 1998 r.
Był, prawdopodobnie, dwa razy żonaty. Z pierwszą żoną ma syna Kim Jong-nama (urodzonego ok. 1971 r.). Następnie poślubił tancerkę i piosenkarkę Ko Jung Hi, urodzoną w 1953 roku, a zmarłą – według nieoficjalnych informacji – 13 sierpnia 2004 roku na zawał serca podczas kuracji raka piersi. Z drugą żoną Kim Dzong Il ma dwóch synów: starszy z nich, Kim Jong-chul urodził się w 1981.
edytuj Pogłoski o śmierci
29 maja 2008 podano w mediach[1] pogłoskę, że Kim Dzong Il został zastrzelony 26 maja między 7 a 8 rano czasu lokalnego podczas "spotkania z robotnikami" w jednym z południowych rejonów swego kraju – Hamgyŏng Południowy. Północnokoreańskie źródła rządowe zaprzeczają tym doniesieniom; wiadomość potwierdzać mają rzekomo źródła chińskie, natomiast nie potwierdza Ministerstwo ds. Zjednoczenia w Korei Południowej[2].
7 września 2008 niektóre gazety podały informację[3], że Kim Dzong Il nie żyje od 2003 r., a od tamtej pory jego rolę przejął sobowtór. Rewelacje tę ujawnił w tygodniku Shukan Gendai japoński naukowiec Toshimitsu Shigemura z Waseda University. Na poparcie swojej tezy ma kilka dowodów. Jednym z nich jest nagranie głosu północnokoreańskiego przywódcy po spotkaniu w 2004 r. z ówczesnym premierem Japonii Junichiro Koizumim, które według naukowca nie odpowiada prawdziwemu głosowi Kima. Ponadto naukowiec twierdzi, iż od 2000 r. zdrowie Kim Dzong Ila, chorującego na cukrzycę, pogorszyło się tak bardzo, że musiał korzystać z wózka inwalidzkiego. Od czasu swej domniemanej śmierci Kim znacznie rzadziej pokazuje się w mediach, a wiele spotkań z zagranicznymi politykami zostało odwołanych. Zdaniem Shigemury świadczy to o tym, że otoczenie wodza stara się ograniczać publiczne wystąpienia sobowtóra.
edytuj Ciekawostki
- Jego brat przyrodni Kim Pyong Il jest ambasadorem Korei Północnej w Polsce [4]
Przypisy
- ↑ m.in. tvn24, rp.pl
- ↑ agencja Stratford: Rumors Of Kim's Death Denied
- ↑ m.in. dziennik, The Times i Japan Today
- ↑ gazeta.pl
